Wine is fine but whiskey is quicker!

Wkoncu sie udalo. Odwiedzilem Guggenheima a wiedziec trzeba ze planowalem go odwiedzic juz od wielu lat, ale nigdy nie bylo mi po drodze. Raz byl to caly ocean a raz 30 ulic w gore Manhattanu. Porobilem tej Wright’owej konstrukcji kiedys troche zdjec ale nic wiecej. A to wszystko dlatego ze tak naprawde Upper East Side po drodze jest chyba tylko jego mieszkancom. No ale w poniedzialek jednak sie udalo i zamiast siedziec na turbo nudnych grupowych krytykach wybralismy sie ekipa do MoMy i do Gugga. Gugga co prawda odwiedzilismy na koniec ale tu napisze o nim w pierwszej kolejnosci.

Gugg byl ciekawszy bo wsumie nikt nie wierzyl ze sie tam wybierzemy (wkoncu to 30 ulic w gore!). Ale z uwagi ze niedawno (wrzesien) skonczyli renowacje budynku na przyszloroczne obchody 50lecia i jako ze bylismy grupa 12 osob i z tego tytulu mielismy znizke (zaczynajaca sie juz od 10 osob) to nawet niewiedzac co grzeje sciany w muzeum stwierdzilismy ze sie jednak pofatygujemy. Zreszta pofotografowac Gugga to zawsze przyjemnosc, pomimo ze i tak zdjecia skoncza w szufladzie. Na sam widok odrazu mi sie odyseja kosmiczna Kubricka przypomina.

O wiele wieksza przyjemnoscia i ryzykiem bylo fotografowanie Gugga wewnatrz. Zaloga ochrony muzeum przechodzila chyba szkolenie w Guantanamo Bay i przyznam od dawna nie widzialem tak sztywnej i zenujaco smutno motywujacej obslugi. Zdecydowany przerost ambicji ktory az sie prosi o zgloszenie skargii. No ale pomijajac ta mala skaze to bylem calkiem zachwycony ale nie do konca wiem czy to byl zachwyt z powodu mojego uwielbienia do przestrzenii (mam lekka srube na pomieszczenia z olbrzymia powierzchnia i ciekawa architektura) czy ze wzgledu na to co zobaczylem wiszacego na scianach. Powiedzmy ze tak 70/30 bo Catherine Opie, ktorej to prace zajmuja 4 pietra powierzchni wystawowej w Guggu (na bodajze 7) w wiekszosci byly dosc interesujace.

Najbardziej do gustu przypadly mi serie Icehouses i Surfers ktore mozecie obejrzec tu i serie panoram Freeways (pozbawienie autostrad ich funkcjonalnosci) oraz American Cities. Kolejny raz sprawa rozbila sie dla mnie o przestrzen i calkowicie w ogole nie bylem zainteresowany jej materialem w temacie orientacji seksualnych, wizerunku, tranzwestytow, gejow, lesbijek i zboczencow itp. Powiem nawet ze bardziej naciaganego i nudnego materialu juz od dawna nie widzialem. Wrecz przerost formy nad przegadana trescia.

Kolejna wystawa o ktorej nie wspomnialem jeszcze jest theanyspacewhatever ktore w polaczeniu z totalnie cieszaca zmysly architektura jest chyba tym dla wykorzystania przestrzenii czm banksy jest dla sciennego grafitti. Zamiast ogladac Opie to odlaczylem sie od ekipy i szukalem coraz to ciekawiej ukrytych tekstow i krotkich wierszy powypisywanych tu i owdzie na scianach. Niestety nie udalo mi sie zrobic wiecej zdjec, straznicy ganiali.

W drodze z jednej czesci miasta do drugiej zdarzylo mi sie wyciagnac aparat. Jakis znak napewno.

A MoMa jak to Moma, mialem odwiedzic juz w wakacje ale bylo za goraco:D Tym razem zebralismy sie juz przed 10siata rano i ujrzelismy kolejke ktora zakrecala przed budynek a budynek otwieraja dopiero od 10:30. Nie powiem ze troche mnie to zaskoczylo, w Polsce takiego widoku sie chyba zbyt czesto w muzeach nie uswiadcza, a tutaj takie cos w poniedzialek rano i to przed otwarciem. Napewno nie chodzi o to ze MoMie lepsze dziela mozna zobaczyc, to chyba cos w tutejszych glowach inaczej siedzi niz w tych naszych ojczystych. Cale szczescie ze nie musialem stac w kolejce, moja super identyfikacja zagwarantowala mi darmowe wejscie bez kolejki woohoo!

A w MoMie dane mi bylo obejrzec wystawe Mikhael’a Subotzkiego ktory prezentowal serie Beaufort West. Niestety oprocz tego ze “Wow, ziom z Magnum” i “kurcze dobre zdjecia” to nic wiecej powiedziec nie moge. Ot fajne i juz.

Koniec tego muzealnego przynudzania na dzis, mam na glowie obrobienie dwoch serii na strone i selekcje streetu by w glorii mogl powrocic na strone. Cos bym jeszcze napisal ale i tak jest juz przydlugie wiec nastepnym razem.